رقص و موسيقي از روزگار باستان در ايران رايج بودهاند، رقصهاي رزمي و بزمي در دورهي هخامنشيان برگزار ميشد. در بررسي تاريخ موسيقي، آستاتيوس، در تفسير، ايلياد هومر، مينويسد:
«…ايرانيان، رقص و موسیقی را به خوبي سواري ميآموختند،
چون معتقد بودند، رقص و موسیقی ورزشي است كه مولد نيروي جسمي است.»
در تاريخ تمدن و فرهنگ ايران قبل از اسلام دربارهي هنر موسيقي ايران آمده كه:
اقوام آريايي از دير زمان با هنر موسيقي آشنايي داشتند و در تهيهي آلات و وسايل مختلف و تنظيم آهنگها و ترانههاي زيبا نقش موثري داشتهاند
كه، الحان پرندگان و زمزمه جويبار و وزش باد الهامبخش انسانها در پيدايش موسيقي بودهاند.
براي رقص و موسیقی مذهبي، زمي و رزمي احتياج به عوامل محرك و مهيج داشتهاند،
موسيقي در مراسم مذهبي و زندگاني اجتماعي ايرانيان سهم زياد داشته.
گاتها كه يكي از كهنترين ترانههاي ايران باستان و جهان است، بهترين نمونه قدمت آهنگ و ترانه است.
در زمان هخامنشيان علاوه بر جنبههاي ديني، رقص و موسیقی بيشتر جنبهي رزمي پيدا كردهاست.
از روي آثار هنري متنوع دوره هخامنشي ميتوان حدس زد
كه هنر موسيقي نيز در اين دوره به اندازه كافي همگام و به موازات ساير صنايع و هنرها پيشرفت و ترقي داشته است.
متن کامل این گزارش تحقیقی که به رقص و موسیقی در مناطقی چون کرمانجی، آذربایجان و کردی اختصاص دارد
را در هفتادوششمین شماره ماهنامه سفر بخوانید.